Holacracy van Brian Robertson, 2015 beschrijft een nieuwe manier van werken in een snel veranderende wereld. Robertsons drijfveer is dat in veel organisaties weinig ruimte is om te innoveren. Ideeën, knelpunten en problemen komen op het bureau van de baas en verzanden. Meestal omdat er te veel op het bureau van de baas ligt. En dat frustreert het functioneren van organisaties en de mensen die er werken. Hij creëert met Holacratie de ruimte dat iedereen, afhankelijk van zijn/haar rol, problemen kan oplossen. Problemen zijn niet anders dan een spanning tussen de huidige en de gewenste situatie. Er wordt goed duidelijk gemaakt dat vormen van zelfsturing alleen kunnen werken binnen een duidelijke structuur en zonder vergadercultuur. Niet de hiërarchie maar de rollen zijn leidend in het oplossen van spanningen. De structuur doet mij erg rigide aan en vraagt erg veel discipline. Maar een succesvol internationaal bedrijf als Zappos werkt op deze manier en ook in Nederland zijn er diverse bedrijven die op deze manier werken, zoals adviesbureau Fronteer. Persoonlijk vind ik dat iedereen binnen zijn/haar rol spanningen kan oplossen de belangrijkste les uit dit boek. Binnen zelfsturende organisaties is dit een belangrijk onderdeel om snel en flexibel te verbeteren.

Geen reacties meer mogelijk.